Popi ostrowscy

Poniższy spis popów ostrowskich jest w istocie próbą uporządkowania kadry duchowieństwa obrządku wschodniego (w różnych momentach: greckokatolickiego i prawosławnego) działającego w Ostrowie Lubelskim i przy ostrowskiej cerkwi/parafii. Już sam tytuł strony: „Spis popów grekokatolickich/prawosławnych ostrowskich” sygnalizuje, że nie chodzi o jednorodny „wykaz proboszczów” w sensie łacińskim, tylko o ciąg osób uchwytnych w źródłach na przestrzeni kilku epok, z przerwami i z miejscami niepewnymi (oznaczanymi znakami zapytania).

W ujęciu historycznym Ostrów należał do strefy pogranicznej, gdzie współistniały parafie obrządku łacińskiego i wschodniego oraz społeczność żydowska. Ks. Piotr B. Nowak podkreśla, że unici i prawosławni stanowili na terenie parafii (w sensie przestrzeni lokalnej) drugą co do wielkości grupę wyznaniową, a sama ostrowska parafia unicka powstała w 1609 r.; obszar ten leżał przy tym na zachodnich krańcach eparchii (diecezji) chełmskiej.

Dla zrozumienia spisu ważne są dwa fakty „twarde”: geografia i demografia. Z danych przytaczanych w Dziejach Ostrowa Lubelskiego wynika, że w 1829 r. unitów w samym Ostrowie było 605 osób, a w XIX w. (zależnie od roku i sposobu liczenia) odsetek tej grupy utrzymywał się na poziomie około jednej piątej–jednej czwartej mieszkańców, po czym po kasacie unii i przymusowym przejściu na prawosławie statystyki zaczęły się mieszać (unici/prawosławni), a po 1905 r. nastąpił gwałtowny spadek liczby wyznawców Cerkwi w mieście.

W wersji bardziej „parafialnej” Nowak pokazuje ten sam problem od strony struktury: w końcu XVIII w. i w XIX w. grekokatolicy stanowili w ostrowskiej jednostce około 1/3 ludności, a w latach kasaty unii statystyki raz klasyfikowały ludność jako unitów, raz dzieliły ją na unitów i prawosławnych, a raz ujmowały całość jako prawosławną.

Drugie niezbędne tło to materialna i instytucjonalna strona parafii wschodniej. Dzieje Ostrowa Lubelskiego lokalizują cerkiew „ruską” przy trakcie parczewskim i pokazują ją jako ośrodek utrzymywany przez parocha, parafian i bractwo. W wizytacjach XVIII-wiecznych pojawiają się zalecenia remontów, a później budowy nowej świątyni; autorzy wiążą znaczną część prac budowlanych w latach 80. XVIII w. z parochem Janem Warchowskim i bractwem cerkiewnym. To jest ważne, bo w praktyce pop (paroch) nie był wyłącznie „funkcją liturgiczną”: odpowiadał także za administrację i wykonanie zaleceń wizytacyjnych, czyli za to, co w dokumentach najczęściej zostawia ślad.

Na tym tle lista nazwisk z XVII–XVIII w. (Waszyńscy, Warchowscy i inni) da się czytać nie tylko jako następstwo osób, ale jako odbicie mechanizmów typowych dla duchowieństwa obrządku wschodniego: większej roli lokalnych sieci rodzinnych, bractw i wspólnoty parafialnej, a zarazem większej wrażliwości na zmiany polityczno-administracyjne. Sama lista na stronie zachowuje ten „źródłowy” charakter: część dat jest niepełna, część biogramów (np. przy Pawle Górskim czy Józefie Tąkielu) podaje urodzenie/święcenia/zgon, a nie tylko „lata urzędowania”.

Punktem granicznym dla ostrowskich popów jest druga połowa XIX w., kiedy sprawa unii stała się elementem polityki państwowej. Dzieje Ostrowa Lubelskiego i Nowak opisują to zgodnie: proboszcz unicki Józef Tąkiel wprowadzał zmiany w liturgii (m.in. język „ruski”, usuwanie „nowości łacińskich”), co wywołało opór wiernych; w grudniu 1874 r. Tąkiela wyrzucono z probostwa, a cerkiew zamknięto, po czym nastąpiła interwencja władz i wojska oraz represje wobec ludności unickiej.

W konsekwencji w spisie pojawia się już ciąg duchownych działających w realiach przymusowego prawosławia (od lat 70. XIX w.), co wprowadza inną logikę urzędowania, inną zależność od administracji i często inne nazewnictwo funkcji (np. obecność diakona w wykazie).

Kolejna cezura to 1905 r. i ukaz tolerancyjny. Nowak wiąże gwałtowny przyrost liczby wiernych łacińskich po 1905 r. m.in. z przejściem „dużej ilości byłych unitów” do parafii rzymskokatolickiej, co miało bezpośredni wpływ na pozycję Cerkwi w mieście. Dzieje Ostrowa Lubelskiego ujmują ten sam skutek w statystyce: po 1905 r. większość prawosławnych mieszkańców przeszła na katolicyzm, a udział wyznawców Cerkwi spadł do wartości marginalnych (np. 1909 r. — 96 osób; 1918 r. — 56).

Od strony warsztatowej trzeba zaznaczyć, że spis popów ostrowskich powstaje „z różnych półek” archiwum podobnie jak inne wykazy na tej stronie. Dla parafii łacińskiej mamy w Ostrowie źródła bardzo „codzienne”, jak Liber domesticus (od 1726 r.), notujący osoby „w obsequiis ecclesiae” oraz ich „mercedem et salaria”, a więc realny rytm służby i rozliczeń.

Dla duchowieństwa obrządku wschodniego analogiczna księga w tej formie nie jest tu punktem wyjścia dlatego ciężar rekonstrukcji przesuwa się na metryki, wizytacje, wzmianki administracyjne i lokalne przekazy. W praktyce oznacza to, że daty w spisie są datami „uchwytu w źródle”, a nie zawsze pełnym okresem urzędowania; znaki zapytania nie są ozdobnikiem, tylko uczciwą informacją o lukach.

W tej perspektywie spis warto czytać nie jako zamkniętą listę „kolejnych proboszczów”, ale jako narzędzie do dalszej pracy: do sprawdzania, gdzie dana osoba pojawia się w metrykach, czy wiąże się z konkretnymi inwestycjami (jak budowa cerkwi w XVIII w.), czy z momentami konfliktu (1874–1875), oraz jak układa się relacja między życiem parafii wschodniej a równoległym funkcjonowaniem parafii łacińskiej w tym samym miasteczku.

Spis popów grekokatolickich/prawosławnych ostrowskich

Bartłomiej Waszyński?–1661-?
Izaak Waszyński?-1671-1684-?
Michał Waszyński?–1700-1701-?
Aleksander Waszyński?-1710-1729-?
Ignacy Święcicki1715-?1749-1751
Teodor Warchowski1751-1761-?
Jan Warchowski?–1766–1783-?
Daniel Dorosiewicz1764-?1786-1791-?
Mikołaj Michalewicz1767-??-1801-1824-?
Andrzej Ciszewski?–1832-1833
Paweł Górskiur. 14 II 1810
zm. 12 XI 1839
wyśw. 18 XI 1832
1833-1834
Jan Górski1834
Michał Hołubowiczur. 1801
zm. 19 VII 1855
1834-1855
Józef Tąkielur. 2 II 1819
zm. 1887, Motwica
wyśw. 20 XI 1841
1857-1876
Antoni Biedzio1876-1906
Adam Prystupa, diakon1889-1899
Konstantyn Kuli1906-1908
Aleksander Matyszczuk1908-1913-?