![\"1\"](\"https:\/\/mabgen.pl\/wp-content\/uploads\/2016\/12\/1-226x300.jpg\")
<\/p>\nW maju tego roku Ostr\u00f3w Lubelski odwiedzi\u0142a rodzina Sztyglic\u00f3w – \u017byd\u00f3w, kt\u00f3rzy wywodz\u0105 si\u0119 z Ostrowa, lecz przed II wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 wyemigrowali do Brazylii. Obecnie Sztyglicowie mieszkaj\u0105 w Izraelu, a wizyta w naszym miasteczku by\u0142a dla nich wzruszaj\u0105cym powrotem do korzeni. Pan Abraham Sztyglic spisa\u0142 histori\u0119 swojej rodziny, wspomnienia z ich \u017cycia w Ostrowie i losy powojenne oraz wra\u017cenia z tegorocznej wizyty specjalnie w celu ich publikacji w \u201eG\u0142osie Ostrowa\u201d. Wspomnienia przet\u0142umaczone z j\u0119zyka angielskiego publikujemy poni\u017cej.<\/p>\n
Wspomnienia rodziny Sztyglic<\/p>\n
Abraham N. Sztyglic<\/p>\n
<\/p>\n
Nasza wizyta w Ostrowie Lubelskim<\/p>\n
<\/p>\n
Abraham Sztyglic z \u017con\u0105 Sarit\u0105 w Ostrowie Lubelskim<\/p>\n
Po wielu latach, ja, Abraham Sztyglic zdecydowa\u0142em si\u0119 odwiedzi\u0107 Ostr\u00f3w Lubelski \u2013 miasto, w kt\u00f3rym przyszed\u0142em na \u015bwiat w 1932 roku. Zabra\u0142em ze sob\u0105 do Polski moj\u0105 \u017con\u0119, Sarit\u0119 Sztyglic, oraz troje dzieci: Jorama (56 l.), Alona (53 l.) i Rachel\u0119 (46 l.). Chcieli\u015bmy pozna\u0107 i odbudowa\u0107 nasze emocjonalne wi\u0119zi z korzeniami. Aby to osi\u0105gn\u0105\u0107, musieli\u015bmy przyjecha\u0107 do Ostrowa \u2013 miasta, gdzie \u017cy\u0142o m. in. wiele pokole\u0144 rodzin Zarobnik i Sztyglic\u00f3w.<\/p>\n
Opu\u015bci\u0142em Ostr\u00f3w w wieku 4 lat w zimie 1937 roku wyje\u017cd\u017caj\u0105c do Brazylii. Nie pami\u0119tam prawie niczego z tego okresu. Jedyn\u0105 rzecz\u0105 jak\u0105 pami\u0119tam by\u0142y obchody \u017cydowskiego \u015bwi\u0119ta Simchat Tora, kiedy to ta\u0144czy\u0142em z flag\u0105 i jab\u0142kiem (\u017cydowska tradycja). Musia\u0142o to by\u0107 w miejskiej synagodze. Moja mama Ruchla Sztyglic powiedzia\u0142a mi, \u017ce w domu jej ojca Szamesa Zarobnika, kt\u00f3ry by\u0142 szewcem, ludzie zwykli zbiera\u0107 si\u0119 na modlitwie. Cz\u0119sto ich na\u015bladowa\u0142em.Nasz przyjazd okaza\u0142 si\u0119 tak udany, \u017ce uzna\u0142em, \u017ce nasza wycieczka do Polski by\u0142a zdecydowanie za kr\u00f3tka. Zostali\u015bmy przywitani przez pana Henryka Klementewicza, kt\u00f3ry w\u0142o\u017cy\u0142 du\u017cy wysi\u0142ek w wyszukiwanie archiwalnych dokument\u00f3w dotycz\u0105cych naszej rodziny po\u015bwi\u0119caj\u0105c na to sw\u00f3j cenny czas. By\u0142em zaskoczony i podekscytowany, gdy zobaczy\u0142em sw\u00f3j w\u0142asny akt urodzenia, jak i mych kuzyn\u00f3w oraz akt zgonu mego dziadka z 1937 roku \u2013 na kilka miesi\u0119cy po tym, jak opu\u015bcili\u015bmy Polsk\u0119. Dosta\u0142em nawet wersj\u0119 elektroniczn\u0105 swego aktu urodzenia, aby zast\u0105pi\u0107 ni\u0105 star\u0105. Po tym jak opu\u015bcili\u015bmy Urz\u0105d Miejski przeszli\u015bmy przez jezdni\u0119 i ujrzeli\u015bmy miejskie Centrum Kultury, do kt\u00f3rego postanowili\u015bmy wej\u015b\u0107. Spotkali\u015bmy tam Marka Buni\u0119, kt\u00f3ry podzieli\u0142 si\u0119 z nami swoj\u0105 prac\u0105 nad genealogi\u0105 katolickich i unickich mieszka\u0144c\u00f3w parafii ostrowskiej. Cieszyli\u015bmy si\u0119, \u017ce spotkali\u015bmy tak entuzjastycznego m\u0142odego cz\u0142owieka, kt\u00f3ry zainteresowany jest przesz\u0142o\u015bci\u0105 miasta. Przed wyjazdem przeszli\u015bmy si\u0119 jeszcze przez miasteczko, by poczu\u0107, jak to jest przemierza\u0107 te same ulice, po kt\u00f3rych chodzili nasi przodkowie. Spotkali\u015bmy dwie kobiety, kt\u00f3re by\u0142y bardzo pomocne i pokaza\u0142y nam drog\u0119 do starego \u017cydowskiego cmentarza. Byli\u015bmy bardzo wzruszeni tym, \u017ce cmentarz jest oznaczony. Ujrzeli\u015bmy troch\u0119 po\u0142amanych p\u0142yt nagrobnych z wyrytymi na nich hebrajskimi napisami, nast\u0119pnie zapalili\u015bmy \u015bwieczk\u0119 za naszych zmar\u0142ych. To by\u0142 moment, kt\u00f3rego nigdy nie zapomn\u0119.<\/p>\n
Zim\u0105 1937 roku, ja z mam\u0105 oraz z ciotk\u0105 Golde Sztyglic i jej dw\u00f3jk\u0105 dzieci, Moszkiem i Rosz\u0105 wyp\u0142yn\u0119li\u015bmy na pok\u0142adzie polskiego statku \u201eKo\u015bciuszko\u201d z portu w Gdyni do Rio de Janeiro w Brazylii. Przybili\u015bmy do celu 11 marca 1937 roku. W Rio czekali ju\u017c na nas m\u00f3j tata Srul Sztyglic i m\u00f3j wujek Simcha Sztyglic. Przyp\u0142yn\u0119li oni do Brazylii trzy lata wcze\u015bniej, w roku 1934, aby przygotowa\u0107 miejsce do osiedlenia si\u0119 naszej rodziny. Niestety zdarzy\u0142a si\u0119 tragedia. M\u00f3j kuzyn Moszko nie prze\u017cy\u0142 podr\u00f3\u017cy \u2013 zmar\u0142 na statku z powodu choroby.<\/p>\n W Brazylii \u017cy\u0142o si\u0119 nam wspaniale. \u017bydowska spo\u0142eczno\u015b\u0107 w Rio zrobi\u0142a wszystko, co tylko mog\u0142a, by pom\u00f3c nam dostosowa\u0107 si\u0119 do nowych warunk\u00f3w. Los sprzyja\u0142 mi na tyle, \u017ce mog\u0142em zdoby\u0107 \u015bwietne wykszta\u0142cenie i \u017cy\u0107 szcz\u0119\u015bliwie. B\u0119d\u0119 za to zawsze wdzi\u0119czny. W Brazylii moi rodzice dali mi najpi\u0119kniejszy dar, jaki kiedykolwiek otrzyma\u0142em \u2013 mego brata Samuela Sztyglica, urodzonego w 1938 roku.<\/p>\n Moi rodzice zdecydowali si\u0119 nie rozmawia\u0107 ze mn\u0105 o Ostrowie. Mieszkali\u015bmy teraz w innym miejscu i nie chcieli dzieli\u0107 si\u0119 ze mn\u0105 smutn\u0105 przesz\u0142o\u015bci\u0105. My\u015bl\u0119, \u017ce to jest w\u0142a\u015bnie pow\u00f3d, dla kt\u00f3rego szukam swych przodk\u00f3w w Ostrowie \u2013 by odnale\u017a\u0107 swe korzenie oraz to\u017csamo\u015b\u0107.<\/p>\n Menucha Sztyglic, moja kuzynka, by\u0142a jedyn\u0105 osob\u0105 z rodziny Sztyglic, kt\u00f3ra podczas II Wojny \u015awiatowej unikn\u0119\u0142a Niemc\u00f3w. Uciek\u0142a do Rosji zanim zaj\u0119li oni Ostr\u00f3w. Menucha przyjecha\u0142a do Izraela po zako\u0144czeniu wojny. Spotka\u0142em j\u0105 w Izraelu w 1956 roku, kiedy tam zamieszka\u0142em.<\/p>\n M\u00f3j dziadek Szames Zarobnik opu\u015bci\u0142 Ostr\u00f3w wyruszaj\u0105c do USA w 1902 roku. Mieszka\u0142 przez 7 lat w Nowym Jorku, gdzie ci\u0119\u017cko pracowa\u0142, a zarobione pieni\u0105dze wysy\u0142a\u0142 do Ostrowa. Dziadek by\u0142 bardzo religijnym \u017bydem \u2013 uzna\u0142, \u017ce \u017cydowskie \u017cycie w Nowym Jorku nie jest wystarczaj\u0105co \u017cydowskie, dlatego powr\u00f3ci\u0142 w 1909 roku do Ostrowa, a po dw\u00f3ch latach urodzi\u0142a si\u0119 moja mama, 1 lutego 1911 roku. Moi dziadkowie Szames i Masza Zarobnik zostali zamordowani przez Niemc\u00f3w. Ich troje dzieci: Ruchla, Jakub i Lejba wyemigrowali do Brazylii jeszcze przed wojn\u0105. Lejba nie by\u0142 w stanie wydosta\u0107 swej \u017cony Simy Sztyglic Zarobnik (by\u0142a siostr\u0105 mego ojca) i dw\u00f3jki dzieci, Rebeki i Abrahama, na czas z Polski. Wszyscy zostali zamordowani.M\u00f3j ojciec Srul Sztyglic i wujek Simcha zdecydowali si\u0119 opu\u015bci\u0107 Ostr\u00f3w z powodu wzrastaj\u0105cego antysemityzmu oraz biedy. W drodze na statek zatrzymali si\u0119 w Warszawie, by po\u017cegna\u0107 si\u0119 z ich starszym bratem, Herszelem Sztyglic. Pr\u00f3bowa\u0142 ich przekona\u0107, by pozostali w Warszawie na sta\u0142e. M\u00f3wi\u0142, \u017ce w Brazylii, w kraju Trzeciego \u015awiata jest bardzo gor\u0105co i panuje du\u017ca wilgotno\u015b\u0107, a poza tym s\u0105 tam w\u0119\u017ce. Sama historia mojego wujka Herszela jest fascynuj\u0105ca. By\u0142 on utalentowanym dzieckiem. Zosta\u0142 oddelegowany z pracy, by studiowa\u0107 Tor\u0119. Ostrowski rabin powiedzia\u0142, \u017ce Herszel bardzo utalentowany i nie mo\u017ce ju\u017c go dalej uczy\u0107. Zasugerowa\u0142, by wys\u0142a\u0107 go do presti\u017cowej szko\u0142y Jesziwa w Warszawie. Herszel przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 tam i zacz\u0105\u0142 \u017cydowskie studia teologiczne, ale po kr\u00f3tkim czasie opu\u015bci\u0142 uczelni\u0119 i zacz\u0105\u0142 studiowa\u0107 \u015bwieckie kierunki, matematyk\u0119 i j\u0119zyki obce. Herszel Sztyglic by\u0142 utalentowanym sportowcem \u2013 bra\u0142 udzia\u0142 w zawodach p\u0142ywackich. O\u017ceni\u0142 si\u0119 z Dor\u0105, z kt\u00f3r\u0105 mia\u0142 dwoje dzieci. Mieszka\u0142 na ulicy Dzielnej 45 (obecnie ul. Dzielna 11). Ca\u0142a rodzina zosta\u0142a zamordowana przez Niemc\u00f3w i nadal nie wiem, gdzie i jak. Na szcz\u0119\u015bcie m\u00f3j tata i wujek nie pos\u0142uchali swego starszego brata i kontynuowali sw\u0105 podr\u00f3\u017c do Brazylii. Podczas naszego ostatniego pobytu w Polsce, w Warszawie poprosili\u015bmy naszego kierowc\u0119, aby zabra\u0142 nas na ulic\u0119, gdzie mieszka\u0142 wujek Herszel. To tak\u017ce by\u0142 cenny dla mnie moment, w kt\u00f3rym mog\u0142em w pewnym sensie si\u0119 z nim po\u017cegna\u0107.<\/p>\n W maju 1999 roku podczas wyjazdu biznesowego do Brazylii zdo\u0142a\u0142em przekona\u0107 mego ojca, by wype\u0142ni\u0142 i wys\u0142a\u0142 formularze pami\u0119ci do Instytuty Jad Waszem w Jerozolimie, by uczci\u0107 pami\u0119\u0107 o naszych ostrowskich cz\u0142onkach rodziny, kt\u00f3rzy zostali zamordowani podczas Holokaustu. M\u00f3j tata mia\u0142 wtedy 92 lata, ale by\u0142 w dobrej kondycji i pami\u0119ta\u0142 wszystkie osoby. Przysiedli\u015bmy na kilka godzin i wysz\u0142a nam lista 14 doros\u0142ych i 18 dzieci. Ojciec Srul Sztyglic zmar\u0142 15 wrze\u015bnia 1999 roku w Rio de Janeiro. Pochowany zosta\u0142 na \u017cydowskim cmentarzu obok swojej \u017cony.<\/p>\n Nasza wycieczka do Polski w maju 2015 roku, a w szczeg\u00f3lno\u015bci do Ostrowa Lubelskiego zmieni\u0142a moje \u017cycie. Po\u0142\u0105czy\u0142em si\u0119 ze swoj\u0105 przesz\u0142o\u015bci\u0105 g\u0142\u0119boko osadzon\u0105 w tym mie\u015bcie. Mam nadziej\u0119, \u017ce jeszcze nie raz b\u0119dzie mi dane prze\u017cy\u0107 co\u015b takiego oraz b\u0119dzie to pozytywnym wk\u0142adem w popraw\u0119 relacji mi\u0119dzy Polsk\u0105 i Izraelem.Razem z \u017con\u0105 Sarit\u0105 Rosenthal Sztyglic opu\u015bcili\u015bmy Brazyli\u0119 18 lutego 1956 roku, by rozpocz\u0105\u0107 nowe \u017cycie w m\u0142odym pa\u0144stwie Izrael. Urodzi\u0142o si\u0119 w nim nowe pokolenie, z kt\u00f3rego wraz z \u017con\u0105 jeste\u015bmy bardzo dumni. Wszystkie moje dzieci i wnuki uko\u0144czy\u0142y wy\u017csze studia. Zdo\u0142ali\u015bmy wychowa\u0107 je w duchu warto\u015bci humanistycznych, s\u0105 oni profesjonalistami odnosz\u0105cymi sukcesy w pracy zawodowej. Moje dzieci pracowa\u0142y na ca\u0142ym \u015bwiecie: w Japonii, Po\u0142udniowej i \u015arodkowej Ameryce, Afryce, Kanadzie, Europie i w USA. Jeste\u015bmy dumni, \u017ce Izrael mo\u017ce dzieli\u0107 si\u0119 z reszt\u0105 \u015bwiata swoim dorobkiem technologicznym i intelektualnym.<\/p>\n t\u0142um. Marek Bunia<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W maju tego roku Ostr\u00f3w Lubelski odwiedzi\u0142a rodzina Sztyglic\u00f3w – \u017byd\u00f3w, kt\u00f3rzy wywodz\u0105 si\u0119 z Ostrowa, lecz przed II wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 wyemigrowali do Brazylii. Obecnie Sztyglicowie mieszkaj\u0105 w Izraelu, a wizyta w naszym miasteczku by\u0142a dla nich wzruszaj\u0105cym powrotem do korzeni. Pan Abraham Sztyglic spisa\u0142 histori\u0119 swojej rodziny, wspomnienia z ich \u017cycia w Ostrowie i … Czytaj dalej Wspomnienia rodziny Sztyglic – Abraham N. Sztyglic<\/span> ![\"2\"](\"https:\/\/mabgen.pl\/wp-content\/uploads\/2016\/12\/2-300x207.jpg\")
![\"3\"](\"https:\/\/mabgen.pl\/wp-content\/uploads\/2016\/12\/3-238x300.jpg\")
![\"4\"](\"https:\/\/mabgen.pl\/wp-content\/uploads\/2016\/12\/4-225x300.jpg\")