Etymologia

Klementewicz

Zdaniem prof. Kazimierza Rymuta Klementewicz jest nazwiskiem patronimicznym i wywodzi się od imienia Klemens (pochodzenia łacińskiego), notowanego w Polsce od XIII wieku w różnych formach językowych, którego podstawę stanowi clemens ‘łagodny, spokojny, cichy’ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. I A-K, Kraków 1999, s. 407).
Inną występującą formą imienia Klemens jest Klementyn, i ta właśnie forma imię stanowi bezpośrednią podstawę nazwiska Klementewicz.
Sufiks (przyrostek) -ewicz jest charakterystyczny dla mian powstałych w Wielkim Księstwie Litewskim i ogólnie na wschodzie Polski.

W tej samej, prawdopodobnie etymologicznie pokrewnej, grupie nazwisk co Klementewicz, odnotowano w Polsce takie nazwiska jak: Klemantowicz, Klemenowski, Klement, Klementa, Klementowicz, Klementowski, Klementys, Klemontko, Klemont, Klemontowski.


Maleszyk


Formant -yk może wskazywać na odojcowski charakter nazwiska, czyli na potomków Malesza (Malesz+yk określa małego, młodego Maleszę). 
W XVIII/XIX wieku spotykamy się z wymiennym stosowaniem morfemów -ek i -yk w funkcji zdrobnienia. Drugi morfem odzwierciedla staropolski sposób wymawiania tzw. “e” pochylonego (długiego) z pierwszego morfemu jako “y”. 
Nazwę osobową Malesza możemy motywować apelatywem mały 1. niewielki, nieduży, 2. mały dzień = świt albo zmierzch, 3. ubogi, niedostatni, 4. niski, 5. przenośnie człowiek nie wyróżniający się swoim stanowiskiem albo umysłem, 6. dziecko płci męskiej, chłopczyk, malec, 7. rodzaj tańca (zob. Słownik języka polskiego, ułożony pod red. Jana Karłowicza, Adama Kryńskiego i Władysława Niedźwiedzkiego. Warszawa 1902, t. II. H-M, s. 856, 867).
Najprawdopodobniej przezwano tak kogoś niskiego wzrostu, być może z dziecięcymi rysami twarzy.
Potencjalną podstawę stanowią także staropolskie imiona złożone z członem Mało-.

Walkiewicz

Nazwisko Walkiewicz można uznać za utworzone przyrostkiem -ewicz od nazwy osobowej Walek, będącej zdrobnieniem imienia Walenty, to zaś z łacińskiego valens (-tis) ‘mocny, potężny, cieszący się dobrym zdrowiem lub mieszkaniec miasta Vibo Valentia’ lub niemieckiej nazwy etnicznej Valens. 
Inne potencjalne podstawy etymologiczne to imię Walerian i czasownik walić ‘burzyć, rozwalać’, ale też ‘sunąc powoli, ociężale’ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. II L-Ż, Kraków 2001, s. 647-649).
Możliwą podstawę utworzenia nazwiska stanowi także apelatyw (wyraz pospolity) walka.

Formant -yk może wskazywać na odojcowski charakter nazwiska, czyli na potomków Malesza (Malesz+yk określa małego, młodego Maleszę). 
W XVIII/XIX wieku spotykamy się z wymiennym stosowaniem morfemów -ek i -yk w funkcji zdrobnienia. Drugi morfem odzwierciedla staropolski sposób wymawiania tzw. “e” pochylonego (długiego) z pierwszego morfemu jako “y”. 
Nazwę osobową Malesza możemy motywować apelatywem mały 1. niewielki, nieduży, 2. mały dzień = świt albo zmierzch, 3. ubogi, niedostatni, 4. niski, 5. przenośnie człowiek nie wyróżniający się swoim stanowiskiem albo umysłem, 6. dziecko płci męskiej, chłopczyk, malec, 7. rodzaj tańca (zob. Słownik języka polskiego, ułożony pod red. Jana Karłowicza, Adama Kryńskiego i Władysława Niedźwiedzkiego. Warszawa 1902, t. II. H-M, s. 856, 867).
Najprawdopodobniej przezwano tak kogoś niskiego wzrostu, być może z dziecięcymi rysami twarzy.
Potencjalną podstawę stanowią także staropolskie imiona złożone z członem Mało-.

Walkiewicz

Nazwisko Walkiewicz można uznać za utworzone przyrostkiem -ewicz od nazwy osobowej Walek, będącej zdrobnieniem imienia Walenty, to zaś z łacińskiego valens (-tis) ‘mocny, potężny, cieszący się dobrym zdrowiem lub mieszkaniec miasta Vibo Valentia’ lub niemieckiej nazwy etnicznej Valens. 
Inne potencjalne podstawy etymologiczne to imię Walerian i czasownik walić ‘burzyć, rozwalać’, ale też ‘sunąc powoli, ociężale’ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. II L-Ż, Kraków 2001, s. 647-649).
Możliwą podstawę utworzenia nazwiska stanowi także apelatyw (wyraz pospolity) walka.

Czabaj

Nazwisko Czabaj, na gruncie języka polskiego, można motywować apelatywem:
–  czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; pasterz wołoski; duży wół’ (zob. Słownik polszczyzny XVI wieku. T. 4: Cz – Dężysty, s. 1),
–  też caban ‘gatunek większych baranów pospolicie Wołoskich (Serb. cjabanin = pastuch); czaban zaś gatunek wołów; tylko że pisarze dawni te słowa częstokroć mieszią’ (zob. Linde S.B., Słownik języka polskiego. Warszawa 1807, T. 1, cz. 1: A-F, s. 212).

Niemniej jednak, końcówka nazwiska -aj, to ogólnopolski formant charakterystyczny dla niektórych rdzennie polskich nazwisk.

Inne formy nazwiska i oboczności, które funkcjonują jako odrębne nazwiska, sugerujące wspólny rdzeń, występujące współcześnie w Polsce, to: Czabajewski, Czabajski, Czaban, Czabania, Czabanik, Czabaniuk, Czabanka, Czabanow, Czabanowicz, Czabanowski, Czabański, Czabon, Czaboń, Czabończyk, Czaboński, itp.


Drabik

Nazwisko Drabik zostało utworzone od rzeczownika drab, czyli: 
– dawniej ‘żołnierz pieszy najemny; rodzaj drabiny; wóz drabiniasty’,
– lub od prasłowiańskiego ‘drabina, schody’, ze staropolskiego drabować ‘biec truchtem (o koniu)’
– lub od gwarowego drabik ‘żołnierz najemy; hultaj’. 
Inne znaczenia: 1. pogardliwie żołdak, zbir, siepacz, 2. sługa, służalec, 3. człowiek wysoki a niezgrabny, często o wyglądzie podejrzanym, drągal, dryblas, 4. włóczęga, powsinoga, włóczykij, obieżyświat, hultaj, łotr, 5. pionek w szachach, 6. kłus, trucht, drabem uciekać = prędko, 7. chodzący w ostatki za datkami, 8. jasełkarz, 9. chłop, 10. chłop słomą okręcony w Nowy Rok, 11. diabeł, 12. wielki łajdak, 13. wielka drabina u wozu, 14. żerdź długa, cienka i okrągła (zob.: 1. Rymut K., Nazwiska Polaków. Słownik historyczno – etymologiczny, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999, t. I. A-K. s. 145; 2. Słownik języka polskiego, ułożony pod red. Jana Karłowicza, Adama Kryńskiego i Władysława Niedźwiedzkiego. Warszawa 1900, t. I. A-G, s. 548).

Gdyby hipotetycznie przyjąć, iż początek nazwisku rodowemu dał drab, w znaczeniu żołnierz, to w rozprawce O Drużynie Łuczniczej Drabów Pieszych krótka rozprawa, podano: <<“drab”=”drabant”=”trabant”=”knecht” w wielu europejskich językach na przestrzeni średniowiecza i renesansu oznaczało pieszego żołnierza, nie mylić z angielskim “knight”=”rycerz”>>. 
Pierwotnie owi drabanci uzbrojeni w XV-XVI wieku w halabardy z czasem stali się rodzajem gwardii honorowej, przekształconej w gwardyjskie oddziały liniowe.
Oprócz dworów królewskich drabanci występowali też na dworach możnowładców. W Austrii istnieli od czasów cesarza Maksymiliana I, dotrwali jako gwardia honorowa aż do roku 1918.

Dodany do podstawy Drab- sufiks -ik wskazuje na patronimiczny charakter nazwiska: „[…] przyrostki -ewicz oraz -owicz-ak oraz pochodne -czak-owiak-ek, pochodne -czek-ik, pochodne -czyk-uk, pochodne -czuk-ec, pochodne -owiec i -ewiec pełnią funkcję patronimiczną, tj. nazywają dzieci od nazwiska ojca (a w przypadku nieznajomości ojca od nazwiska matki) […]” (zob. Edward Breza, Nazwiska Pomorzan: pochodzenie i zmiany. Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2004, t. III, s. 9).

Pierwszy raz nazwisko Drabik odnotowano na terenie Polski w dokumencie z 1589 roku.

Inne formy nazwiska i oboczności, które funkcjonują jako odrębne nazwiska, sugerujące wspólny rdzeń, występujące współcześnie w Polsce, to: Drab, Draba, Drabacz, Drabal, Drabało, Drabarczyk, Drabarek, Drabarz, Drabas, Drabasz, Drabb, Drabczuk, Drabczyk, Drabek, Drabel, Drabiak, itp.